داربست هاي به دست آمده از طريق روش بسپارش كانيدهاي خوبي براي مهندسي بافت به شمار رفته و به دليل سهولت ساخت نسبت به روش ديگر ساخت داربست ارجحيت دارند. با وجوديكه پليمرهاي مختلفي را مي توان به اين روش بسپارش كرد. اما تعداد كمي از آنها منجر به داربست هايي با قابليت دخول سلول يا همان داربست هاي متخلخل مي شوند. براي نمونه پلي اتيلن گليكول- مالتي-اكريليت و پلي 2- هيدروكسي اتيل متا اكريلات (PHEMA) مي توانند به صورت شبكه اي يا به حالت اصلي بسپارش شوند، هر چند ساختار ايجاد شده به جاي داربستي با خلل و فرج هاي بزرگ درهم براي نفوذپذيري سلول ها به شكل ژل مي باشد. با دستكاري (تغيير) شرايط بسپارش مي توان داربست هاي متخلخل از PHEMA و پلي- ان- 2-هيدروكسي پروپيل متا اكريلاميد (PHPMA) ايجاد كرد. به طور خلاصه تركيب منومري (تك پار) در حضور حلالي كه منومر در آن قابل حل ولي پليمر غير قابل حل است، درون قالب بسپارش مي شود. گذار حلاليت درخلال بسپارش منجر به دو فاز مي گردد، ساختار زيستي پيوسته پليمر و حلال (شكل 1-63) بدين ترتيب، داربست توليد شده در نتيجه بسپارش براي ايجاد خلل و فرج هاي در هم نيازي به پالايش پروژن ندارد. براي داربست هاي PHEMA با قابليت دخول سلول كه اغلب به نام اسفنج هاي PHEMA خوانده مي شوند حلال مازاد معمولاً آب است.

اسفنج هاي PHEMA نخستين بار در سال 1960 ساخته شده و اولين كاربرد باليني آنها افزايش حجم پستان و جايگزيني عضروف بيني بود. اسفنج‏هاي PHEMA قابليت تحمل اتوكلاو را داشته و به سادگي به اشكال مختلف تغيير فرم مي دهند و به خاطر خصوصيات فيزيكي اسفنجي براي جراح مانند بافت نرم هستند. برخي از محققين ، اسفنج هاي PHEMA را جايگزين بافت نرم با قابليت كاربردي متنوع ناميده اند. با اين حال آهكي شدن آنها در محيط آزمايشگاه در مدت زمان طولاني سبب كند شدن سرعت توسعه اسفنج هاي PHEMA تا اوايل 1990 يعني زماني كه چيريلا از اسفنج هاي PHEMA براي پروژه قرنيه مصنوعي استفاده كرد، شد. اسفنج هاي PHEMA از آن موقع به بعد به عنوان حاشيه متخلخل قرنيه مصنوعي كه باموفقيت هاي باليني فراواني مواجه شد توسعه يافتند. داربست هاي PHEMA قابل نفوذ براي سلول ها بوده و به همين دليل به عنوان يك قلاب (نگهدارنده) بين بافت  قرنيه و هسته مركزي شفاف غيرقابل نفوذ به كار برده مي شود همچنين ميتوان با تلفيق اسفنج هاي PHEMA با كاشتني چشمي (اربيتال) سبب نفوذ ماهيچه ها به داخل اجزاء PHEMA شد.

تست هاي آزمايشگاهي و درون بدني اسفنج هاي PHEMA لزوم نفوذ (هجوم) سلول را براي كاربردهاي مهندسي بافت ثابت كرده اند. اشكال مختلف داربست به واسطه پيامد بسپارش اجازه تغيير ساختار مصنوعي را در حين سنتز مي دهد. اين فصل روش تحليل ساخت اسفنجهاي PHEMA قابل توليد در آزمايشگاههاي تحقيقاتي را تشريح مي‌كند.

معرف ها(شناسگرها)REAGENTS                                                                    سيستم هاي آغاز كننده و منومر اسفنج هاي PHEMA گران نبوده و مواد شيمايي فوق آماده مصرف هستند. مواد شيميايي فهرست شده در جدول 1-63 و 2-63 از آليدرچ (ميلواكي ايالت ويسكانسين) قابل خريداري هستند. آب به كار رفته معمولاً مقطر بوده و يون زدايي شده است و داراي مقاومت  M18 مي باشد، ميلي پور ميلي رو مثبت 10 و ميلي- كيويواف مثبت (بدفورد، ايالت ماساچوست)

-روش هاMETHODS                                                                                       مراحل كليدي در سنتز اسفنج هاي PHEMA براي مقاصد پزشكي- زيستي عبارتند از:

  • تهيه قالب
  • تهيه فرمولاسيون
  • اعمال- تزريق فرمولاسيون به قالب
  • بسپارش و تشكيل داربست
  • استخراج ساكس هلت (soxhlet) داربست
  • استريلزاسيون (سترون كردن)
  • نفوذ سلولي داربست
  • پردازش ساختار بافت